VERZAMELEN, VERZAMELEN, VERZAMELEN

Wie ooit te maken krijgt met auteursrechtinbreuken leert al snel één ding:

bewijzen zijn alles.

Dat klinkt logisch, maar in de praktijk blijkt het vaak een uitputtingsslag. Makers moeten screenshots maken, links bewaren, data vastleggen, uploads archiveren, vergelijkingen maken en voortdurend aantonen dat hun werk daadwerkelijk van hen is. Terwijl dat werk vaak al jarenlang openbaar zichtbaar is op websites, social media, Flickr, portfolios of verkooppagina’s.

En toch ligt de bewijslast in de praktijk nog opvallend vaak volledig bij de maker.

Dat voelt soms als de omgekeerde wereld.

Want waarom zou een kunstenaar of fotograaf eindeloos moeten aantonen dat een werk van hem of haar is, terwijl verkopers, platforms en producenten nauwelijks hoeven aan te tonen waar hun afbeeldingen of ontwerpen eigenlijk vandaan komen?

Misschien moeten we langzaam toe naar een eerlijker systeem.

Een systeem waarbij ook verkopers en platforms verantwoordelijkheid dragen voor de herkomst van wat zij aanbieden. Zeker nu herkenningssoftware, AI en beeldanalyse steeds geavanceerder worden, zou controle aan de bron allang niet meer onmogelijk hoeven zijn.

Juist daarom blijft documenteren belangrijk.

Verzamelen.
Archiveren.
Opslaan.
Tijdlijnen bouwen.

Niet omdat makers dat zo leuk vinden, maar omdat bewijsvoering inmiddels bijna onderdeel van het kunstenaarschap is geworden.

En eerlijk gezegd blijft dat een vreemde gedachte.

Want de meeste kunstenaars willen helemaal geen dossiers bouwen.

Die willen gewoon schilderen.